سازهای ایرانی

بانک اطلاعات قیمت انواع ساز های ایرانی

تیم زونکن در ادامه فعالیت های هدفمند خود برای هنرجویان و علاقمندان به فرهنگ و موسیقی ایرانی، اقدام به بررسی و ارائه گزارش هفتگی از قیمت انواع ساز ایرانی در فروشگاه های اینترنتی مطمئن نموده است. از این رو، با توجه به حجم و تنوع بالای انواع سازهای ایرانی به همراه مدل یا برند هر ساز، هفته به هفته، سعی بر آماده سازی و ارائه لیست قیمت هر ساز ایرانی در فروشگاه های اینترنتی همراه با لینک خرید در وبسایت های مورد نظر را داریم. امیدواریم، با آماده سازی و به روز رسانی هفته به هفته تمامی لیست ساز های ایرانی، امکان مقایسه و خرید مطمئن برای هنرجویان و تمامی کاربران سایت زونکن فراهم شده باشد. در صورت وجود مشکل در مشاهده لینک ها، خرابی صفحات و یا اشتباه بودن قیمت ها، نظرات ارجمند و با ارزش شما برای ما بسیار با اهمیت می باشد تا در مسیر رفع هر چه سریعتر ایرادات و کمبود ها قدم بر داریم.

علاقمندان جهت اطلاع از آخرین قیمت انواع ساز مورد نظر موجود در بازار ایران که توسط تیم زونکن بررسی شده، می توانند روی نام ساز مربوطه کلیک نمایند. دقت داشته باشید تیم زونکن در حال آماده سازی لیست قیمت به روز تمامی سازهای ایرانی موجود فروشگاه های اینترنتی می باشد و در صورت عدم آماده بودن لیست قیمت به روز ساز مورد نظر شما از صبر شما سپاسگزاریم.

سازهای زهی ایرانی

سازهای زهی یا زه صداها (chordophones) آن رده ای از سازها هستند که در آنها صدا از لرزش زه یا تار یا سیم به وجود می آید. معمولاً با زخمه زدن یا ضربه زدن یا کشیدن آرشه بر روی این زه ها صدای دلخواه از ساز در می آید. لیست تمامی سازهای زهی ایرانی به شرح زیر می باشد.

باغلاما

نام ‌سازی است که از مردم منطقه آناتولی و آذربایجان ریشه گرفته است و در میان مردمان ترک و کرد و ترکمن های عراق رایج است. این ساز در موسیقی کلاسیک عثمانی، موسیقی محلی ترکی، موسیقی آذری، موسیقی کردی، موسیقی آشوری، موسیقی ارمنی و در بخشهایی از سوریه، عراق و کشورهای بالکان استفاده می شود.

بربط (عود یا رود)

بربت (همچنین بربط) یا عود (همچنین رود‌سازی ایرانی از رده‌ سازهای زهی زخمه‌ای است که در خاورمیانه و کشورهای عربی شمال آفریقا رواج دارد.

تار آذربایجانی (۹ سیم)

از نظر ساختار مشابه تار ایرانی بوده اما تار ایرانی دارای شش سیم و تار آذربایجانی دارای نه سیم (تار) می باشد.

تار

تار از سازهای زهی و ایرانی است که با زخمه نواخته می شود. تار در ایران و برخی مناطق دیگر خاورمیانه مانند تاجیکستان، جمهوری آذربایجان و ارمنستان و گرجستان و دیگر نواحی نزدیک قفقاز برای نواختن موسیقی کلاسیک این کشورها و بخش ها رایج است.

تار باس

بم‌تار یا تارباس، ‌سازی است شبیه تار که معمولاً دسته آن چند سانتی متر بلندتر و کاسه طنینی آن اندکی پرحجم تر از تار است. این ساز توسط علینقی وزیری برای استفاده در ارکستر ابداع شده است.

تنبور

تنبور، سازی است که دسته‌ای بلند و کاسه‌ای گلابی شکل دارد و معمولاً از چوب توت ساخته می‌شود. کاسه آن به دو صورت یک تکه (کاسه‌ای) که از قدیم مرسوم بوده و چند تکه‌ای (ترکه‌ای یا چمنی) است که به تقلید از کاسه سه تار در دهه‌های اخیر ساخته شده‌ است. طول این ساز در بین ۷۰ تا ۸۰ سانتیمتر و دارای سه سیم است، یکی واخوان و دو سیم اصلی.

دیوان

ساز دیوان از جمله سازهای مضرابی است. این ساز یک ساز کُردی است و یکی از سازهای خانواده تنبور به حساب می آید، که غیر از کردستان ترکیه در مناطق مختلف کردستان عراق و کردستان ایران و کردستان سوریه استفاده می‌شود و انواع خاصی از آن در مناطق مختلف کردستان ترکیه وجود دارد. دیوان سایز بزرگتر تنبور است.

دوتار

ساز دوتار یکی از سازهای مضرابی موسیقی ایرانی است و همان گونه که از نام آن بر می آید، دارای دو سیم (تار) است. این ساز را معمولاً با مضراب نمی نوازند و با ناخن، زخمه می زنند.

رباب

ساز رَباب (Rabab) یک ساز قدیمی است که خاستگاه آن خراسان دوره اسلامی، سیستان و بلوچستان و افغانستان می باشد. این ساز با نام رباب بیش از یک هزار سال قدمت دارد و نام پارسی آن رواده می‌باشد. در متون باستانی و یونانی و به ویژه در لاتین «پندورا پرزاروم» نگاشته شده ‌است.

سلانه

ساز سلانه ساز زهی جدید است که در سال های اخیر سیامک افشاری با همکاری حسین علیزاده ساخته ‌است. سلانه، ‌سازی است از خانواده تنبور با دسته بلند که براساس تصاویر تاریخی بازمانده از ایران باستان، دارای سه سیم و سه گوشی بوده ‌است که از طریق اضافه کردن سیم های اصلی می توان به صداهای بم تری دست یافت.

سه‌تار

ساز سه‌تار از سازهای زهی و مضرابی موسیقی ایرانی است که با ناخن انگشت اشاره دست راست نواخته می ‌شود. این ساز، دارای ۴ سیم از جنس فولاد و برنج است که به موازات دسته، از کاسه تا پنجه کشیده شده‌اند. سه‌تار دارای ۲۵ پرده قابل حرکت از جنس روده حیوانات یا ابریشم است.

سی‌تار

ساز سی‌تار از سازهای زهی زخمه‌ای موسیقی هندی است. این ساز دسته‌ای بلند و کشیده و کاسه‌ای به شکل گلابی دارد. این ساز هفت سیم اصلی و ۱۱ یا ۱۳ سیم تشدید (یا همراه) دارد که در زیر سیم‌های اصلی بسته می‌شود و با مضرابی فلزی نواخته می‌شود.

سنتور

ساز سنتور، ساز زهی کوبه‌ای موسیقی ایرانی است. فرهنگ دهخدا، سنتور را این‌گونه بازشناخته‌است: «از سازهای ایرانی به شکل ذوزنقه که دارای سیم‌های بسیاری است و با دو زخمه چوبی نواخته می‌شود. رایج‌ترین نوع سنتور (۹ خرکی) دارای ۷۲ سیم است که به دسته‌های ۴ تایی و در ۱۸ دسته تقسیم می‌شود.

شورانگیز

ساز شورانگیز، سازی زهی مضرابی و تلفیقی از سه تار، تار و تنبور است که سال ها پیش برای اولین بار به پیشنهاد علی تجویدی و توسط ابراهیم قنبری مهر ساخته شده بود. شیوه نواختن این ساز در اصل برگرفته از سه تار است گرچه مشخصات صوتیِ آن در برخی موارد تفاوت های اساسی دارد.

کمانچه

ساز کَمانچه یکی از سازهای موسیقی ایرانی است. این ساز علاوه بر شکم، دسته و سر، در انتهای پایینی ساز، پایه‌ای دارد که روی زمین یا زانوی نوازنده قرار می‌گیرد. نوعی از کمانچه معروف به کمانچه لری وجود دارد که پشت باز است و مردمان لر به آن «تال» می‌گویند.

قانون

ساز قانون، یک ساز است متعلق به خانواده قدیمی سیتار (Cythare)، که در سده‌های میانه تحت عنوان Canon یا miocanon به اروپا برده شد. این ساز دارای یک جعبه چوبی به شکل ذوزنقه است که به وسیله دو انگشت سبابه و دو مضراب (که میان حلقه‌ای که به انگشت کرده‌اند و خود انگشت قرار می‌گیرند) نواخته می‌شود.

*******************************************************

سازهای کوبه ای ایرانی

سازهای کوبه‌ای یا پِرکاسیو به سازهایی گفته می‌شود که از طریق ضربه، تکان، سایش، خراش یا هر عمل دیگری که منجر به نوسان شود، تولید صدا کنند. وظیفه اصلی سازهای کوبه‌ای معمولاً اجرای ضرب‌آهنگ (ریتم) در متن آهنگ است، ولی توانایی اجرای ملودی را هم دارند. تاریخچه سازهای کوبه‌ای به هزاران سال پیش برمی‌گردد. این سازها احتمالاً پس از صدای انسانی قدیمی‌ترین نوع سازها هستند. سازهای کوبه ای ایرانی در ادامه آورده شده اند.

دایره‌

ساز دایره، یکی از سازهای کوبه ای است. این ساز، شبیه دف است و تفاوت این دو در آن است که دف، معمولاً دارای زنجیرهای کوچکی است که به دیواره چوبین آن نصب شده، همچنین دایره از دف کوچکتر است. این خصوصیات صدای این دو را متفاوت می کند. ساز دایره، غیر از ایران در کشورهایی همچون افغانستان، آذربایجان، ازبکستان، تاجیکستان و نواحی اویغورنشین چین رواج دارد. دایره، سازی شهری می باشد.

تنبک (تمبک)

ساز تنبک (تمبک، دمبک، دندونک و ضَرب) یکی از سازهای کوبه ای ایرانی است. این ساز پوستی، از نظر سازشناسی جزء طبل های جام شکل محسوب می شود که از این خانواده می توان به سازهای مشابه مانند داربوکا در کشورهای عربی و ترکیه و همچنین زیربغلی در افغانستان اشاره کرد.

دف

ساز دَف، یکی از سازهای کوبه ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقه ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده اند و با ضربه های انگشت می نوازند. این ساز از سازهای ضربی ایرانی شبیه به دایره ولی بزرگتر از آن و با صدای بم تر است.

*******************************************************

سازهای بادی ایرانی

سازهای بادی به سازهایی گفته می شود که دمیده شدن هوا در آنها باعث تولید صدا گردد. سازهای بادی از اولین آلات موسیقی بودند که به دست بشر ساخته شدند. انسان های قرون گذشته آموخته بودند که با دمیدن در مخروط، برگ، یا حتی شاخ حیوانات می توانند صدایی بلند و بوقی مانند تولید کنند. آنها با استفاده از این دانش به ساختن آلات موسیقی کنونی پرداختند.

ریشه سازهای بادی کنونی از همان سازهای بادی اولیه است که از نظر ساختمان و چگونگی تولید صدا به دو دسته کلی تقسیم می‌شود:

سازهای بادی چوبی (فلوت ریکوردر، فلوت، ابوا، کلارینت، ساکسوفون و فاگوت)

سازهای بادی برنجی (هورن، ترومپت، ترومبون و توبا)

اصطلاح «چوبی» یا «برنجی» بدان معنا نیست که آن ساز از چه جنسی ساخته شده، بلکه این طبقه بندی بر پایه چگونگی و نحوه تولید صدا در دهنی آنها مربوط می شود. مثلاً فلوت جزء سازهای بادی چوبی محسوب می گردد، هرچند که بدنه آن از فلز است. یا فلوت ریکوردر که در گذشته بسیار رایج بود و از چوب ساخته میشد، امروز برای آموزش موسیقی به کودکان رواج دارد و از پلاستیک ساخته می شود ولی جزو سازهای بادی چوبی است. سازهای بادی ایرانی شامل موارد زیر می شوند.

بالابان

ساز بالابان یا بالامان (Balaban) ساز بادی استوانه‌ای دو نی به طول حدود ۳۵ سانتی متر با هفت سوراخ انگشت می باشد. این ساز موسیقی در بین مردمان آذربایجان، مخصوصاً در استان آذربایجان شرقی رایج است.

سرنا

ساز سُرنا یا سورْنا نام ساز بادی باستانی ایرانی است که از چوب ساخته می‌شود و از دسته سازهای دو زبانه است. سرنای محلی بیشتر با دهل نواخته می‌شود و در بعضی نواحی مانند بختیاری و دزفول از سرنای کوچک استفاده می‌شود.

نی

ساز نی یا نی هفت بند از سازهای بادی ایرانی است و از دسته سازهای بدون زبانه است. ساز نی قابل کوک نبوده و نوازنده در همنوازی ها و تکنوازی ها از انواع مختلف نی استفاده می کند. وسعت صدای نی دو اکتاو و نیم است و در انواع آن با کوک های متفاوت، فاقد یک تا دو نت است. مانند نی «لا کوک» که فاقد نت دو، نی «سل کوک» فاقد نت سی بمل و نی «فا کوک» فاقد نت لا بمل است. نی از سازهای محلی است و در اکثر نقاط ایران وجود دارد.

 

 

 

با تشکر

پشتیبانی تولید محتوا

بانک اطلاعات آموزشگاهی زونکن

ایمیل: info@zounkan.com

اینستاگرام: zounkan_officialpage

لینکدین: https://www.linkedin.com/company/zounkan

 

کاربر گرامی سایت در حال بروزرسانی است. در صورت بروز هر گونه مشکل، پیشتر از شما پوزش می خواهیم. تا چند ساعت آینده مشکل برطرف خواهد شد.